Id kategorii - 72
Itemid - 247
view - article
id - 272
referer -
uri - /etykiety-twarz-produktu/etykiety--kompendium
boś

ZOBACZ

Programy
i kampanie Fundacji

WSZYSTKIE TREŚCI NA PORTALU POWSTAJĄ WE WSPÓŁPRACY Z WIODĄCYMI OŚRODKAMI NAUKOWO-BADAWCZYMI

pointer_zobaczZdrowo jem, więcej wiem!
konkurs dla klas I-III

pointer_zobaczPostaw na słońce
konkurs dla szkół

pointer zobaczTradycyjny sad
konkurs grantowy

pointer_zobaczPlanujeGotuje.pl
kreator jadłospisów

pointer zobacz#BrudnoTu
mapa dzikich wysypisk 

Więcej…

Aktualna kampania

PG baner strona APZ

Piramida zdrowego
żywienia

Zobacz co kryje się pod każdym
piętrem piramidy

boś

Postaw na Słońce

jestem prosumentem2



Joomla Extensions powered by Joobi

Etykiety – kompendium

etykiety-kompendium

 

 

dr Monika Hoffmann
Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego

Etykieta, szczególnie w momencie dokonywania zakupu, to najważniejsze źródło wiedzy konsumenta o produkcie. Nie daj się zwieść kolorowym opakowaniom i chwytliwym hasłom reklamowym – sprawdź, co kupujesz!

 

Zamieszczanie informacji na etykiecie, ale także na innej części opakowania – obwolucie lub zawieszce przymocowanej do opakowania, na ulotce lub na opakowaniu zbiorczym, zarówno w postaci tekstu, jak i elementów graficznych lub symboli, określa się terminem znakowania.

Produkty dostępne na polskim rynku powinny być oznakowane w języku polskim, w sposób czytelny, zrozumiały, nieusuwalny, a wszystkie obowiązkowe informacje muszą być umieszczone w widocznym miejscu.

Podstawowe obowiązkowe informacje to: 

1. Nazwa produktu spożywczego, będąca nazwą rodzajową, np. napój bezalkoholowy, mąka, olej, margaryna; nazwie powinna towarzyszyć informacja o postaci (formie) produktu lub dotycząca procesów stosowanych w produkcji, przykładowo: pasteryzowany (sok), głęboko mrożony (filety rybne), liofilizowany (kawa), wędzony (ser), itp. Nazwa rodzajowa nie może być zastąpiona przez nazwę marki czy wymyśloną nazwę handlową.

2. Dane dotyczące składników występujących w środku spożywczym, inaczej mówiąc lista składników recepturowych (oraz zastosowanych substancji dodatkowych), ułożona w kolejności malejącej; pozwala ona zorientować się w przybliżonej zawartości poszczególnych składników produktu i sprawdzić, ile jest np. truskawek w dżemie truskawkowym, czy mięsa w wędlinie.

  • produkty jednoskładnikowe

W przypadku takich produktów podawanie składu recepturowego nie jest wymagane; są to np. cukier, woda gazowana, o ile informacja o obecności gazu (dwutlenku węgla) zawarta jest w jej nazwie, ocet, piwo, wino oraz sery, masło, śmietanka i śmietana, do wytworzenia których użyto tylko produktów mlecznych oraz enzymów i drobnoustrojów niezbędnych do produkcji.

  • produkty złożone

W skład produktów wchodzą często składniki złożone  przykładem może być wsad owocowy w jogurcie. W przypadku, gdy składnik taki stanowi co najmniej 2% produktu, obok jego nazwy należy wyszczególnić składniki cząstkowe, również w kolejności malejącej.

  • obowiązek ilościowej deklaracji składnika

Producent ma obowiązek zadeklarować dokładną ilość użytego składnika w przypadku, gdy nazwa składnika występuje w nazwie produktu spożywczego np. kabanosy drobiowe (udział mięsa drobiowego X%), konfitura wiśniowa (wyprodukowana z X g wiśni na 100 g produktu). Obowiązek ilościowej deklaracji składników recepturowych istnieje także, gdy nazwa tego składnika jest dodatkowo wyeksponowana na opakowaniu  w formie pisemnej, przy użyciu obrazków lub grafiki. Podaną w procentach zawartość składnika umieszcza się obok nazwy produktu bądź w wykazie składników.

  • znakowanie substancji dodatkowych

W większości produktów spożywczych obecne są substancje pomagające w przetwarzaniu żywności i umożliwiające uzyskanie jej charakterystycznych cech – smaku, zapachu, konsystencji, wyglądu oraz trwałości. Związki te nazywane są substancjami dodatkowymi i wymieniane są w składzie recepturowym produktu wraz z innymi jego składnikami. Wymieniając substancje dodatkowe, podaje się ich nazwę lub numer (symbol E) oraz zasadniczą funkcję technologiczną, jaką spełniają w produkcie.

3. Data minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia – produkty spożywcze oznakowane datą minimalnej trwałości lub terminem przydatności do spożycia mogą znajdować się w handlu do tej daty lub terminu. Pewne produkty, ze względu na wyjątkowo długą przydatność do spożycia, nie muszą mieć określonej trwałości, należą do nich m.in.: cukier, guma do żucia, landrynki, wino i napoje alkoholowe zawierające powyżej 10% alkoholu oraz pieczywo i ciasta przeznaczone do spożycia w ciągu 24 godzin od wytworzenia.

  • termin przydatności do spożycia

To termin, po upływie którego produkt spożywczy nie nadaje się do spożycia. Ta forma oznakowania trwałości stosowana jest w przypadku produktów spożywczych, które są nietrwałe mikrobiologicznie i łatwo się psują, np. jogurty, mleko pasteryzowane. Data umieszczona na opakowaniu powinna być poprzedzona określeniem „należyspożyć do: … ”, po którym najczęściej podaje się dzień i miesiąc, a jeśli to możliwe także rok.

  • data minimalnej trwałości

To data, do której prawidłowo przechowywany produkt spożywczy zachowuje swoje właściwości – jest bezpieczny mikrobiologicznie, zachowuje właściwy wygląd, smak, zapach i konsystencję oraz odpowiednią wartość odżywczą. Data minimalnej trwałości powinna być poprzedzona określeniem „najlepiej spożyć przed …”, po którym podaje się miesiąc i rok lub, w przypadku produktów trwałych powyżej 18 miesięcy, jedynie rok. Dla produktów trwałych do trzech miesięcy stosuje się określenie „najlepiej spożyć przed końcem …”, po którym podaje się dzień i miesiąc. W obu przypadkach możliwe jest także oznakowanie produktu pełną datą (dzień, miesiąc, rok).

4. Sposób przygotowania lub stosowania, jeżeli brak tej informacji mógłby spowodować niewłaściwe postępowanie z produktem.

5. Dane identyfikujące producenta lub podmiot wprowadzający produkt do obrotu (handlu), np. dane dystrybutora lub importera; miejsce (kraj), w którym wyprodukowano produkt lub w którym dokonano jego przetworzenia (np. pakowania, rozlewania); źródło pochodzenia – gdy brak takiej informacji mógłby wprowadzić konsumenta w błąd.

6. Zawartość netto lub liczbę sztuk środka w opakowaniu, dla produktów płynnych – objętość, w pozostałych przypadkach – masa. Produkty, których liczba jest łatwa do policzenia np. jaja lub produkty o masie/objętości mniejszej niż 5g/5ml (z wyjątkiem ziół i przypraw), nie muszą być znakowane zawartością netto lub liczbą sztuk. Obowiązek ten nie dotyczy także produktów sprzedawanych na sztuki lub na wagę – ważonych w obecności konsumenta.

7. Warunki przechowywania – dla produktów nietrwałych (oznakowanych terminem przydatności do spożycia) oraz w przypadku, gdy jakość produktu w istotny sposób zależy od warunków przechowywania. Informacja ta powinna być zamieszczona obok daty lub terminu przydatności do spożycia.

8. Oznaczenie partii produkcyjnej – określonej ilości środka spożywczego wyprodukowanego, przetworzonego lub zapakowanego praktycznie w takich samych warunkach. Numer partii pozwala na identyfikację produktu oraz warunków, w jakich został wytworzony.

9. Klasę jakości handlowej – o ile przewidują ją normy dla konkretnego wyrobu.

Uwaga – alergen i słodzik!

Dodatkowo wielu typom produktów stawiane są indywidualne wymagania. Przykładowo, produkty zawierające składniki alergenne, takie jak: seler, orzechy, jaja, soja, ryby i wiele innych wyszczególnionych w przepisach, muszą zawierać stosowne ostrzeżenie. Istnieje także obowiązek informowania o zawartości w produkcie substancji słodzących (intensywnie słodzących lub polioli*), fenyloalaniny w przypadku produktów słodzonych aspartamem, która jest niepożądana w diecie osób cierpiących na fenyloketonurię, kofeiny dodanej w ilości powyżej 150mg/l lub obecności lukrecji, która nie może być spożywana w nadmiernych ilościach przez osoby z nadciśnieniem.

Produkty drobne, których opakowanie nie pozwala na zamieszczenie wielu informacji mogą być znakowane jedynie nazwą produktu, datą minimalnej trwałości lub terminem przydatności do spożycia oraz zawartością netto lub ilością sztuk w opakowaniu.

Przepisy dotyczące znakowania żywności zawarte są w Ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. Nr 17, poz. 1225 z późn. zm., w Ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz.U. Nr 5 z 2001 r., poz. 44 z późn. zm.) oraz w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz.U. Nr 137, poz. 966 z późn. zm.).

* Poliole – cukry proste, takie jak sorbitol, mannitol,  które są wykorzystywane jako środki słodzące. Mają mniejszą wartość energetyczną niż sacharoza (cukier), lecz spożywane w nadmiarze działają przeczyszczająco.

Dodaj komentarz

Kod antyspamowy
Odśwież

Kalkulator zdrowia dziecka

Kalkulator zdrowia dziecka

Diety w rytmie fit
Higieniczna Kuchnia - W Polsce wciąż wolimy jadać w domu niż na mieście. Być może dlatego, że wyjście do restauracji traktujemy jako coś specjalnego i rezerwujemy na szczególne okazje. A może dlatego, że boimy się żywności niewiadomego pochodzenia i zatruć pokarmowych? Jednak musimy zdawać sobie sprawę, że większe niebezpieczeństwo zatrucia czyha na nas we własnej kuchni!